W 1956 mieszkał w Legionowie, gdzie urodził się jego syn Jerzy. Jego wojenna przeszłość spowodowała represje ze strony ówczesnych władz, mimo licznych wniosków jego służba wojskowa nie była wliczana do stażu pracy. Dopiero w 1968 uzyskał awans na kapitana, w 1973 – na stopień majora. W 1982, po dwukrotnym wnioskowaniu został awansowany przez ministra obrony narodowej gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego na podpułkownika. Pracował społecznie w Zarządzie Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Nowogardzie i Dobrej Nowogardzkiej oraz w Komendzie Hufca ZHP w Nowogardzie i Stargardzie Szczecińskim. Od 1970 harcmistrz Polski Ludowej. W 1979 wstąpił do Związku Inwalidów Wojennych RP z Oddziałem w Stargardzie Szczecińskim. Od 9 lutego 1982 prowadził w Stargardzie Szczecińskim Zespół ds. Wychowania Obywatelskiego Utrwalania Miejsc Walki i Męczeństwa oraz Pamięci Narodowej. W 1983 był pomysłodawcą i twórcą kwatery sapera na Starym Cmentarzu Komunalnym w Stargardzie Szczecińskim. Był członkiem Koła Nr 19 Związku Żołnierzy Wojska Polskiego w Stargardzie. Tadeusz Dobrzyński zmarł 7 lutego 1989 w wieku 91 lat, został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Stargardzie przy ulicy Kościuszki w kwaterze D07, rząd 11, nr grobu 03. Nagrobek ppłk.