Alf Torp (ur. 27 września 1853 w Strynie, zm. 26 września 1916 w Kristianii) – norweski językoznawca, profesor sanskrytu i językoznawstwa porównawczego na uniwersytecie w Kristianii (1894–1916).
Zajmował się historią języków indoeuropejskich i nordyckich oraz interpretacją inskrypcji w językach wymarłych, takich jak etruski, frygijski, hetycki czy licyjski. Współpracował z (1859–1928), z którym m.in. opracował języka norweskiego i duńskiego, wydany w latach 1903–1906.
Życiorys Alf Torp urodził się 27 września 1853 roku w Strynie. W 1871 roku rozpoczął naukę w (Bergen Katedralskole). W 1877 roku złożył egzamin nauczycielski z lingwistyki i historii, uzyskując tytuł . Był uczniem (1833–1907).
W latach 1878–1880 studiował w Lipsku u Ernsta Windischa (1844–1918) i (1820–1885), który specjalizował się w badaniach porównawczych, ale nie zaliczał się do szkoły młodogramatyków. W przeciwieństwie do Curtisa Torp przejął elementy metod młodogramatyków. W 1880 roku uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie pracy Die Flexion des Pali in ihrem Verhältnis zum Sanskrit, porównującej wzorce fleksyjne języka pali i sanskrytu. W latach 1880–1882 pracował jako nauczyciel w szkołach w Kristianii. W 1882 roku objął stanowisko adiunkta na uniwersytecie w Kristianii, a od 1883 roku prowadził wykłady ze studentami.