W doktrynie pojawia się opinia, że decydującym elementem odróżniającym państwa od innych organizacji terytorialnych jest suwerenność w rozumieniu niezależności władzy państwowej od jakiejkolwiek innej władzy zarówno na własnym terytorium, jak i w stosunkach z innymi państwami.
Biorąc pod uwagę powyższe, lista obejmuje państwa o pełnej suwerenności, jak i te, których suwerenność zewnętrzna z różnych względów była ograniczona (m.in. poprzez zawarcie umowy z innym państwem). Do drugiej kategorii zaliczały się tzw. minipaństwa, tj. Andora, Liechtenstein, Monako i San Marino, a także Bhutan oraz Maskat i Oman.
Istotnym atrybutem dla funkcjonowania państwa na arenie międzynarodowej jest jego uznanie międzynarodowe. Uznanie nowo powstałego państwa ma charakter dyskrecjonalny, tj. całkowicie zależny od woli podmiotu uznającego. W doktrynie odróżnia się uznanie de iure od uznania de facto. Uznanie de iure jest pełne i ostateczne, uznanie de facto natomiast ma charakter prowizoryczny, niepełny. Z faktu uznania wynika zdolność do czynności prawnych państwa, m.in. do zawierania umów z innymi podmiotami czy nawiązywania stosunków dyplomatycznych.