Istotnym postępem było wynalezienie w 1853 r. przez Ignacego Łukasiewicza lampy naftowej, umożliwiającej zastąpienie olejów roślinnych i zwierzęcych z lamp olejnych, nowym paliwem kopalnym – naftą. Lampa naftowa okazała się ponadto znacznie bardziej efektywna względem swojego protoplasty, pozostając w użytku aż do rozpowszechnienia dostępu do elektryczności. Pod koniec XIX w. do użytku weszły również lampy karbidowe zasilane acetylenem wytwarzanym w lampie w wyniku reakcji karbidu z wodą. Stosowane jednak głównie w górnictwie, kolejnictwie i żegludze, natomiast niechętnie w domostwach ze względu na wydzielany zapach.
Krokiem milowym w rozwoju lamp było wynalezienie lampy elektrycznej w II połowie XIX wieku umożliwiających rezygnację z niebezpiecznych palnych paliw na rzecz zasilania elektrycznego. Pierwszy pokaz działającej lampy elektrycznej (łukowej) nastąpił w 1843 r. w Paryżu, jednak pierwsza funkcjonalna lampa tego typu powstała dopiero w 1873 r. (świeca Jabłoczkowa). Lampy łukowe znalazły zastosowanie między innymi w latarniach morskich, przy oświetlaniu pomieszczeń i w projektorach filmowych, ostatecznie zostały jednak zastąpione dużo bardziej efektywniejszymi żarówkami.