Ciało i dusza wiecznie zbuntowana od czasu grzechu pierworodnego, walczą ze sobą. W tej walce zdarza się, że jakaś idea przybiera ludzkie rysy i oszalała wylewa strugi krwi. Każdy wiek zostaje strącony przez swego syna i następcę i tak ojcobójstwami plami się czas. Z tych żywiołów nie wyzwoli człowieka zbyt lekka dusza, ani nadmiernie obciążone ciało. Potrzeba tego, kto idzie trzecim torem – Świętego Ducha. Lecz on płynie – a nie skacze. Ziemia z jego powodu nie płacze krwią. Widnokręgi świata wypełnia niewidzialnymi potęgami, a ludzi budzi do nadziei.
II mały|Sąd Ostateczny, Hans Memling Moc Boga Ojca i myśl Chrystusa wzniecają iskrę, która biegnąc poprzez ziemie i słońca, zwołuje wszystkie wieki na sąd. Na polu Jozafata gromadzą się zatrwożone stulecia, a wszędzie w krąg tłum krwawych widm. Każdy prosi anioła-kata o łaskę, słyszy jednak twardy wyrok, bo żył nadaremno nie bratając się z innymi. Strącani w przepaść chwytają się za ręce i wspierają, by się obronić. Tak rodzi się miłość przy zgonie. Ugodzeni strzałami Pana pojmują, że dopiero gdy są jednością stają się obrazem Boga i wołają o zmiłowanie. Od ich skruchy niebo zapala się tęczą. Nadchodzi Duch. Świat się przemienia w diamentowy dom. Z nieba spad tyle gromów ile jest potępionych wieków. Każdy w złotej łunie ulega przemianie.