Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.

Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiła pojedyncza pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.

Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.

Służba F 19 został wcielony do służby w Regia Marina 24 kwietnia 1918 roku. Jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Gaetano Sansone. Okręt został przydzielony do Flotylli Okrętów Podwodnych w Ankonie, operując także z Wenecji. 1 listopada 1918 roku okręt nadal wchodził w skład Flotylli Okrętów Podwodnych w Wenecji (razem z „Delfino”, X 1, „Atropo”, F 2, F 3, F 5, F 8, F 9, F 10, F 12, F 15, F 17 i F 20). Łącznie podczas działań wojennych załoga jednostki wzięła udział w dziewięciu rejsach bojowych.