Zamachy bombowe w Wilnie, zamachy petardowe w Wilnie – seria zamachów bombowych o podłożu antysemickim, która miała miejsce w Wilnie od stycznia do marca 1937 roku. Zamachy związane były z zajściami antysemickimi na Uniwersytecie Stefana Batorego (USB).

Przebieg wydarzeń Pół roku przed zamachami bombowymi w 1937 roku, w Wilnie odbył się proces członków ONR oskarżonych o planowanie zamachów bombowych na żydowskich kupców.

Część bomb, określanych także jako „petardy”, „granaty” lub „miny”, wykonanych było z fragmentów rur wodociągowych wypełnionych materiałem wybuchowym (możliwe, że pochodzenia górniczego). Określenie „petarda” było stosowane w wileńskich mediach prawdopodobnie dlatego, że dziennikarze unikali określenia „bomba”, nie chcąc powodować w społeczeństwie większego napięcia.

Pierwszy zamach bombowy miał miejsce około północy 14 stycznia 1937 roku. Rachmiel Dawidson, zamieszkały przy ulicy Żwirki i Wigury 61 (ob. Dariaus ir Girėno) poinformował telefonicznie II Komisariat Policji Państwowej, że pod drzwiami wejściowymi do jego sklepu spożywczego doszło do wybuchu. Wskutek wybuchu uszkodzono ganek i drzwi, a w całym domu i sąsiednich budynkach wypadły 42 szyby.