Agnieszka Kwoczek, uczennica Michałowskiego, wspominała to wydarzenie: „Był to okropny wstrząs dla nas. Klasę zaległą śmiertelna cisza, która po chwili zamieniła się w spazmatyczny szloch. Płakaliśmy strasznie z rozdartym sercem żegnając po raz ostatni naszego kochanego wychowawcę”. Żegnając się z nimi, Michałowski powiedział: „Nie ustaniemy w walce. Sprawy wygramy. Nie martwcie się, ja wrócę”.
Miejsce Michałowskiego zajął Wacław Jerzewski, który wkrótce również opuścił granice Rzeszy. Szkoła pozostała bez nauczyciela. Część dokumentów i księgozbioru przechowywała Joanna Augustynówna, lecz po jej wysiedleniu książki i akta zostały zniszczone. Niemiecki inspektor z Prudnika pismem z 14 września 1939 poinformował o rozwiązaniu polskiej szkoły w Grabinie i polecił przyjąć uczniów z tej szkoły do niemieckich szkół. Kierownik niemieckiej szkoły w Grabinie napisał w kronice szkolnej: „Polska prywatna szkoła zamknęła swej podwoje i czworo dzieci tejże szkoły zostało w dniu 16. X. 1939 r. przydzielonych szkole niemieckiej. Są to: Hildegarda Heda, Agnieszka Kwoczek, Barbara Uliczka i Ludwik Augustyn”. Dzieci z Radostyni, Ligoty Bialskiej i Mionowa zostały przydzielone do miejscowych szkół niemieckich. W latach 1931–1939 naukę w polskiej szkole w Grabinie pobierało łącznie 43 uczniów.