W styczniu 1934 uległ wypadkowi podczas obozu narciarskiego w Zakopanem. Później piastował stanowisko komendanta PKU Inowrocław. W latach 1937–1938 był dowódcą OPL Rejonu Przemysłowego Radom, a od 16 maja 1938 roku do 26 sierpnia 1939 dowódcą OPL Ośrodka WarszawaM. Kopczewski, Z. Moszumański, Polska obrona przeciwlotnicza w latach 1920–1939, Pruszków 1996, s. 109.. Na stopień pułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 1. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 26 sierpnia 1939 został mianowany dowódcą 2 Grupy Artylerii PrzeciwlotniczejM. Kopczewski, Z. Moszumański, Polska artyleria przeciwlotnicza w wojnie obronnej 1939 roku, Warszawa 1999, s. 169.. Mieszkał w Warszawie przy ul. Okrężnej 62.
Po mobilizacji w 1939 został mianowany dowódcą warszawskiego ośrodka biernej OPLWarszawa we wrześniu 1939 roku. Obrona i życie codzienne, red. Cz. Grzelak, Warszawa 2004, s. 217, 499..
W czasie okupacji przebywał w Warszawie. W czasie powstania warszawskiego walczył na Sadybie.
Po wojnie, od 3 września 1945, w Ludowym Wojsku Polskim. Był m.in. szefem referatu zamówień Departamentu Uzbrojenia MON, szefem uzbrojenia DOW nr I Warszawa oraz kierownikiem sekcji uzbrojenia Inspektoratu Artylerii DOW nr I Warszawa.