Okupacja aliancka Japonii – okres w historii Japonii rozpoczęty po II wojnie światowej, kiedy kraj był okupowany przez mocarstwa alianckie, na czele ze Stanami Zjednoczonymi. Okupacja aliancka była jedynym okresem obcej okupacji w historii Japonii i trwała prawie siedem lat, od 2 września 1945 roku do wejścia w życie traktatu z San Francisco 28 kwietnia 1952 rokuDower, John W. (1999), Embracing Defeat: Japan in the Wake of World War II, Norton, s. 206. ISBN 0-393-04686-9. Jednak w przeciwieństwie do Niemiec, alianci nie przejęli bezpośredniej kontroli nad japońską administracją cywilnąTheodore Cohen, and Herbert Passin, Remaking Japan: The American Occupation as New Deal (Free Press, 1987). (Theodore Cohen i Herbert Passin, Przeróbka Japonii: amerykańska okupacja jako nowy ład (Free Press, 1987).).
Okupacja, przeprowadzona przez siły amerykańskie pod nadzorem Komisji Dalekiego Wschodu i przy wsparciu Brytyjskiej Wspólnoty Narodów, zaangażowała łącznie siły alianckie liczące prawie milion żołnierzy. Okupacją dowodził amerykański generał Douglas MacArthur, który został mianowany Naczelnym Dowódcą Sił Sprzymierzonych (SCAP — Supreme Commander for the Allied Powers) przez prezydenta USA Harry'ego Trumana.