cauda „ogon”.
Morfologia Mały koliber o średniej długości czarnym, prostym dziobie. Nogi i stopy czarne lub czarnobrązowe. Występuje niewielki dymorfizm płciowy. Samiec podgatunku nominatywnego ma górne części ciała butelkowozielone, dolne z łuskowatymi brązowymi brzegami piór. Za okiem niewielka biała plamka. Na podgardlu i gardle opalizujący zielony śliniak. Ogon lekko rozwidlony, w górnej części opalizujący niebiesko i brązowozielono, a w dolnej na zielono. Samica jest podobna do samca, ale ma bardziej łuskowane dolne części ciała, śliniak niekompletny i zewnętrzne końcówki sterówek z bladymi końcami. Młode osobniki są podobne do samic. Podgatunek M. a. malagae ma nieco dłuższy dziób i inaczej ubarwiony ogon: brązowo-czerwony w górnej części i czerwony od spodu. Długość ciała 12–13 cm, masa ciała 5,2–5,4 g.
Zasięg występowania Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 149 tys. km². Poszczególne podgatunki zamieszkują: M. a. aeneocauda – wschodnie stoki Andów od Cordillera de Vilcabamba w południowo-wschodnim Peru do północno-zachodniej Boliwii (departament La Paz), M. a.