W 1955 podjął pracę w Studium Języków Obcych UW, w którym w latach 1955–1962 wykładał grekę i łacinę, w latach 1963–1972 język francuski. W latach 1972–1976 pracował w Instytucie Lingwistyki Stosowanej UW. Od 1976 zatrudniony w Instytucie Romanistyki UW, gdzie w latach 1982–1984 pełnił funkcję wicedyrektora. Od 1980 praktykował jako radca prawny, a następnie adwokat specjalizujący się w prawie cywilnym.

W latach 1990–1995 kierownik Zakładu Leksykologii i Traduktologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1995, jako profesor Instytutu Romanistyki Wydziału Neofilologii UW, podjął pracę w Instytucie Prawa Międzynarodowego Wydziału Prawa i Administracji UW, gdzie objął stanowisko profesora nadzwyczajnego w Zakładzie Prawa Międzynarodowego Publicznego. Wraz z żoną Elżbietą Pieńkos współautor Wielkiego słownika polsko-francuskiego opublikowanego przez Wydawnictwo „Wiedza Powszechna” (tom I (A–K), 1995, ; tom II (L–Ó), 1996, ; tom III (P–R), 2003, ).

Członek Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich (w latach 1985–1989 jego prezes), (w latach 1987–1989 przewodniczący Komisji Prawnej) i .