Jako że film potrzebował głównego motywu, który musiał zostać znaleziony nie przez scenarzystę lub kogokolwiek innego, ale przez samego reżysera, Kona, wymyślił więc motyw jak dwie rzeczy, które powinny mieć „granicę”, takie jak „sen i rzeczywistość”, „pamięć i fakt” oraz „ja i inni”, stają się pozbawione granic i mieszają się ze sobą, w oparciu o film krótkometrażowy Kanojo no omoide (z antologii Memories), do którego napisał scenariusz, oraz nieukończoną wówczas jeszcze mangę Opus. Koncepcja „pamięci i faktu” w fabule została zainspirowana albumem „Sim City” autorstwa Susumu Hirasawy. Powiedział: „Ten album jest jak miasto, które powstało nagle, z wysokim stopniem nowoczesności, bez żadnego procesu ewolucyjnego”. W międzyczasie wpadł na pomysł, że postać bardziej przypominająca „mnie” niż „ja”, bohaterka, jest tworzona w Internecie bez „mojej” wiedzy. Jest ona dla bohaterki „przeszłym ja”, a to „inne ja”, które powinno istnieć tylko w Internecie, zmaterializowało się z powodu czynników zewnętrznych (pragnienia fanów, którzy tego chcieli) i czynników wewnętrznych (żalu, że być może przeszłość była bardziej komfortowa). Wówczas powstała koncepcja konfrontacji bohaterki z „innym ja”. Dopiero wtedy Kon przekonał się, że film ten może działać jako „dzieło wizualne”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Perfect Blue · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.