Włodzimierz Adam Eborowicz (ur. 25 grudnia 1883 w Tomaszowie Mazowieckim, zm. 6 lipca 1945 w Łodzi) – polski przemysłowiec, inżynier chemik, działacz społeczny, więzień KL Mauthusen.
Życiorys Ukończył naukę w Szkole Realnej w Warszawie, a następnie studia na Politechnice Warszawskiej (1903) oraz w w Miluzie.
W 1906 był współzałożycielem Narodowego Związku Robotniczego. Od 1908 pracował w Hard nad Jeziorem Bodeńskim, następnie w Iwanowo-Wozniesieńsku, Włodzimierzu i Kostromie. W trakcie I wojny światowej był działaczem Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. Po rewolucji październikowej podjął współpracę z polskimi formacjami wojskowymi i był więziony przez władze sowieckie. Od 1920 działał w Obywatelskim Komitetem Obrony Państwa i w stronnictwie obywatelskim na terenie województwa łódzkiego. Działał na rzecz plebiscytu na Górnym Śląsku i został mianowany kierownikiem referatu włókienniczego Biura Surowców Ministerstwa Przemysłu i Handlu.
Jako przedsiębiorca był udziałowcem Towarzystwa Przemysłowo Handlowego – „Kotonia” w Ozorkowie, członkiem zarządu firmy „Trykot” – Łódzkiego Towarzystwa Wyrobów Dzianych i Pończoszniczych Spółka Akcyjna w Łodzi (1926), dyrektorem fabryki Towarzystwa Schlosserowskiej Przędzy, Bawełny i Tkalni Spółka Akcyjna w Ozorkowie.