Kolorystyka opiera się na lokalnych barwach i prawie monochromatycznej karnacji (grisaille), z ograniczonymi akcentami chromatycznymi. Tło, bogate w intensywne kolory, przypomina mozaikę lub emalię, wzmacniając napięcia przestrzenne i dekoracyjność przedstawienia. Zderzenie ciepłych i zimnych tonów wzmacnia efekt przestrzeni. Wróbel używa intensywnego koloru tła, by wzmocnić wrażenie nacisku przestrzeni dalszej na bliższą, podczas gdy chłodne barwy pojawiają się na najbliższych elementach – dolnej partii ciała i podstawie. Rozbielony, umowny światłocień oraz kolorowe refleksy potęgują kontrast chłodnej plamy w ciepłym otoczeniu, zaburzając percepcję widza. Efekt ten wspiera iluzję braku pierwszego planu. Warstwa malarska dzieła zdradza wpływy sztuki bizantyńskiej i weneckiego renesansu, szczególnie widoczne w konstrukcji tła i kolorystyce przypominającej mozaiki bazyliki św. Marka oraz malarstwo Belliniego.