Wrubel podkreśla dramatyczny charakter momentu poprzez niezwykle emocjonalny gest matki, której dłonie zaciskają się na szyi dziecka z niemal duszącą intensywnością. Celowo zastosowana anatomiczna deformacja – układ rąk sugerujący przenikanie przez ciało syna – nie jest błędem początkującego artysty. W dojrzałych pracach Wrubel świadomie odchodził od akademickiej poprawności rysunku, podporządkowując anatomię ekspresji i kompozycji. Było to rozpoznawalnym elementów jego stylu.
Tematyka Demona zainteresowała Wrubla już w 1875 roku, gdy po lekturze libretta opery Antona Rubinsteina Demon pisał do siostry o jej silnym, tragicznym wydźwięku – mimo że nie znał jeszcze samej muzyki. Operę obejrzał dopiero w 1885 roku, a według relacji Nikołaja Prachowa, syna kijowskiego patrona artysty, duże wrażenie wywarła na nim tytułowa rola w wykonaniu Ioakima Tartakowa. Być może właśnie to wydarzenie bezpośrednio zainspirowało artystę do rozpoczęcia pracy nad obrazem Demon siedzący.