Procedury wyłaniania sędziów w Niemczech na szczeblu federalnym i w krajach związkowych są uregulowane w bardzo różny sposób; podstawowe modele obecnie praktykowane to: wybór i powoływanie wyłącznie przez właściwego ministra lub podległe mu organy władzy wykonawczej, przez parlament lub komisję parlamentarną, wreszcie wybór przez komisję ds. wyboru sędziów ().

Niemcy są państwem, gdzie nie funkcjonuje scentralizowany organ decydujący o nominacjach sędziowskich, podobny do polskiej Krajowej Rady Sądownictwa, a kompetencje związane z powoływaniem sędziów leżą w dyspozycji różnych podmiotów. Jest to konsekwencja wprowadzenia modelu kształtowania kadry sędziowskiej opartego na koncepcji, która zakłada rozproszenie istniejących w tym obszarze ośrodków decyzyjnych, tak by przyjęty system lepiej odpowiadał federalnej strukturze państwa niemieckiego.

Według doktryny niemieckiej nauki prawa o nieprzerwanym łańcuchu legitymizacji demokratycznej, która wywodzi się z art. 20 ust. 2 Ustawy Zasadniczej RFN, wszelka władza, również sądownicza, musi pochodzić od demokratycznego wyboru narodu. Sędziów zatem musi wybierać albo sam naród, albo decydent, który wywodzi się bezpośrednio lub pośrednio od wyboru narodu, np.