Ostateczny wybór sędziów do Trybunału Konstytucyjnego dokonywany jest w obu izbach Parlamentu większością 2/3 głosów, co jest progiem na tyle wysokim, że praktycznie uniemożliwia obsadzenie Trybunału przedstawicielami tylko jednej partii. W praktyce, ze względu na ten wymóg, obsada Trybunału opiera się na nieformalnym porozumieniu i konsensusie największych partii politycznych. Przykładowo, w ostatnich latach (od 2018 r.) 2/3 głosów uzyskuje się dzięki głosom czterech partii: CDU/CSU, SPD, Zielonych i FDP. Nieformalne prawo nominacyjne do każdego senatu jest rozdzielane w taki sposób, że największe frakcje (CDU/CSU i SPD) proponują po trzech sędziów, a mniejsze (Zieloni i FDP) po jednym. W rezultacie w niemieckim Trybunale Konstytucyjnym zawsze zasiadają sędziowie nominowani przez różne partie, co zapewnia pluralizm poglądów i stanowisk oraz zapobiega stronniczym orzeczeniom. Pod koniec 2024 r. do Ustawy Zasadniczej wprowadzono możliwość wykonania prawa do wyboru sędziego przez inny organ (Bundestag lub Bundesrat), jeżeli w wyznaczonym terminie właściwy organ nie dokona wyboru sędziego. Wprowadzenie tego mechanizmu ma charakter antyobstrukcyjny i ma zapobiegać trwałej blokadzie nominacji przez mniejszości parlamentarne (dysponujące mniejszością blokującą, tj.