Kołodzieja 42), a także niezachowane obiekty – siedziba urzędu oraz budynek nadleśnictwa. W 1919 roku na północny wschód od kopalni „Emanuelssegen” powstało zakładowe ogrodnictwo, w którym na powierzchni 1,5 ha uprawiono nowalijki, warzywa i kwiaty ozdobne.
Przed 1922 rokiem droga nosiła nazwę Tichauerstrasse, a w latach 1922–1939 ulica nosiła nazwę ulica Tychowska. W 1922 roku oddano do użytku cmentarz przy drodze w kierunku Kostuchny, a w latach 1937–1939 zbudowano nową drogę przez wzgórze Wandy, przez co od tej pory późniejsza ulica P. Kołodzieja wraz z ulicą Leśników przestała być jedyną trasą w kierunku Tychów.
Lata powojenne mały|lewo|Oddany do użytku w 1977 roku budynek Ośrodka Szkoleniowo-Kulturalnego przy ul. P. Kołodzieja 44
W 1945 roku zachodniemu fragmentowi ulicy na wysokości Starego Tartaku nadano nazwę ulica Pawła Kołodzieja, a na wysokości późniejszego parku Murckowskiego droga od 1948 roku nosiła nazwę ulicy Ludwika Waryńskiego. Na mapie z lat 1958–1961 zaznaczona została ulica P. Kołodzieja na odcinku pomiędzy ulicami Bielską (zurbanizowany fragment) a późniejszą ulicą Szarych Szeregów, a droga do Wesołej dalej poprowadzona była wzdłuż późniejszej ulicy P. Solskiego.