Oznacza to, że warownia mogła już wtedy istnieć i należała do domeny królewskiej, ponieważ w 1379 roku król Ludwik Węgierski nadał Szczebrzeszyn podskarbiemu koronnemu Dymitrowi z GorajaEwa Prusicka – Kołcon, https://zabytek.pl/pl/obiekty/szczebrzeszyn-wzgorze-zamkowe.. Istnieje też możliwość, że Szczebrzeszyn Dymitr z Goraja otrzymał od Władysława Opolczyka w latach 1377–1378. W 1388 roku nadanie to zatwierdził król Władysław II Jagiełło jako nagrodę za powstrzymanie ślubu Jadwigi Andegaweńskiej z Wilhelmem Habsburgiem. Po ślubie z Zygmuntą, córką Prokopa z Goraja, od 1462 roku zamek posiadał wojewoda krakowski Jan Amor Iunior Tarnowski, a po nim jego syn wojewoda sandomierski Jan Amor Tarnowski. W XVI wieku wzmiankowano fortalicium. W 1500 zamek spłonął. W 1507 roku na zamku odbył się sejmik ziemi chełmskiej. W 1516 r. zamek objął Piotr Kmita jako spadek po swojej matce, która była siostrą Jana Amora Tarnowskiego. W 1555 r. dekretem sejmowym zamek i połowę dóbr objęli bracia Andrzej II i Stanisław Górkowie z Wielkopolski jako prawnukowie Elżbiety Kurozwęckiej z TarnowskichJanicka Katarzyna, https://bip.amu.edu.pl/__data/assets/pdf_file/0022/444244/Janicka-Katarzyna-rozprawa-doktorska_Tom-1-11.04.2023.pdf.. W 1557 roku majątek podzielono i zamek objął Andrzej II Górka.