Głębokość strefy ufortyfikowanej miała wynosić od trzech do jednego kilometra.
Żelbetowe fortyfikacje nad Słuczem nazywane były też Linią Sosnkowskiego.
Budowa Prace nad budową fortyfikacji Sarneńskiego Rejonu Umocnionego podjęto w 1936 roku. Początkowo zdecydowano się ufortyfikować centralną część odcinka poleskiego w rejonie Sarn oraz Horynia. Łącznie w odległości ponad 40 km od granicy zamierzano wybudować system umocnień w postaci 358 obiektów rozmieszczonych na odcinku długości 170 kilometrów, w tym schrony bojowe. Umocnienia ukończono na pododcinkach Czudel, i Bereźne, a odcinka od Polan do Horynia nie zdołano zrealizować – umocnienia stałe miały być gotowe i całkowicie uzbrojone oraz obsadzone przez załogi nie wcześniej niż wiosną 1940 r. W chwili wybuchu wojny brakowało dzwonów obserwacyjnych i kopuł ckm, podstaw ckm z pancerzami, pancerzy uszczelniających do strzelnic, instalacji wentylacyjnych i okablowania telefonicznego. Prace kontynuowano tylko do marca 1939 r., po czym latem 1939 r. pozostałe odcinki uzupełniono w systemie fortyfikacji polowych. Do wybuchu wojny powstało ponad 220 schronów bojowych i 20 amunicyjnych.