Rozwój miasta koncentrował się w późniejszych latach w kierunku południowym. Pierwsze plany nowej urbanistyki Katowic opracowano w latach 1924 i 1930. Po okresie kryzysu gospodarczego lat 1929–1934 ruch budowlany w Katowicach zaczął się intensywnie rozwijać, a w architekturze zaczynał dominować funkcjonalizm z rozwiązaniami mniej surowymi. Rok później został rozpisany konkurs na urbanistyczną regulację i przebudowę Katowic, w wyniku którego do realizacji przyjęto projekt Władysława Czarneckiego i Mariana Spychalskiego. Zakładał on zagęszczenie zabudowy i promowanie budownictwa wysokiego.
W późnych latach 30. XX wieku w kwartale ulic T. Kościuszki, M. Skłodowskiej-Curie, H. Jordana, J. Rymera i PCK wzniesiono szereg nowoczesnych, funkcjonalistycznych domów mieszkalnych projektów m.in. Karola Schayera czy Filipa Brennera. Domy te budowano w wysokim standardzie, a architektura powstałych wówczas obiektów charakteryzuje się logicznie zakomponowaną bryłą i proporcjami, linearnością stosowanych podziałów, wielkimi okiennymi przeszkleniami, zastosowaniem ogrodów zimowych i motywów zaokrąglonych naroży (tzw. styl okrętowy).
W książce adresowej z 1935 roku przy współczesnej ulicy PCK zaznaczono trzy adresy: 2, 17 i 19. Właścicielem kamienicy pod nr. 2 była wówczas M. Russek, willi pod nr. 17 M. Maćków, a pod nr.