W latach 1882–1884 kierował rozbudową gimnazjum państwowego w Wilhelmshaven. Do 1887 pracował w magistracie miasta Mühlhausen w Turyngii. W tym samym roku zdał drugi egzamin państwowy i został mianowany rządowym mistrzem budowlanym w dziedzinie budownictwa naziemnego (Regierungsbaumeister). W 1891 wygrał konkurs na stanowisko miejskiego radcy budowlanego w GliwicachJolanta Rusinowska-Trojca: Urbanistyka i architektura mieszkaniowa XIX wieku w Gliwicach (Gliwice). Rozprawa doktorska, Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn, 1995.Jolanta Rusinowska–Trojca. Zabudowa urbanistyczna i architektura mieszkaniowa XIX wieku w Gliwicach. Gliwice. Bonn 2005, s. 48; link tam ; dostęp (25.09.2023) i pełnił tę funkcję do 1902. W czasie jego urzędowania miasto osiągnęło znaczną rozbudowę urbanistyczną, doczekało się inwestycji w obszarach kanalizacji i wodociągów, planistycznego opracowania zabudowy kluczowych wzdłuż kluczowych ulic (obecnych: Korfantego, Ziemowita, Królowej Bony, Zwycięstwa, Dubois, Śliwki, Bł. Czesława, Zygmunta Starego i Barlickiego) oraz licznych obiektów infrastrukturalnych i użyteczności publicznej. W 1904 z powodzeniem ubiegał się o posadę w Zarządzie Budownictwa Cesarskiej Marynarki Wojennej i został zatrudniony w Urzędzie Budowlanym Marynarki Wojennej w Kilonii.