W styczniu 1968 roku północni Wietnamczycy rozpoczęli ofensywę Tết, która była zaskoczeniem dla Amerykanów i jeszcze bardziej zwiększyła liczbę osób sprzeciwiających się wojnie. W sondażu przeprowadzonym w lutym 1968 roku tylko 35 procent respondentów stwierdziło, że popiera stanowisko prezydenta Johnsona w sprawie wojny w Wietnamie. Liczba przeciwników wojny wzrosła jeszcze bardziej, gdy w telewizji zaczęli pojawiać się okaleczeni żołnierze, którzy powrócili z wojny. Następne starcia między policją a demonstrantami również zaczęły przybierać na sile; kiedy protestujący zajęli budynek administracyjny Uniwersytetu Columbia w kwietniu 1968 roku, policja musiała użyć siły, aby usunąć ich z budynku. Następnie aktywiści zaczęli stosować także ostrzejsze środki, między innymi sabotując fabryki produkujące bomby napalmowe wykorzystywane w Wietnamie i niszcząc dokumenty. Ze względu na ogromną liczbę przeciwników konfliktu Johnson zdecydował się nie ubiegać o kolejną kadencję. Eugene McCarthy, który był przeciwny wojnie, został kandydatem Demokratów na prezydenta w miejsce Johnsona, którego kontrkandydatem był Republikanin Richard Nixon. W swojej kampanii Nixon obiecał przywrócenie porządku w kraju, nawiązując do antywojennych demonstracji i zamieszek po udanym zamachu na Martina Luthera Kinga.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Protesty przeciwko wojnie wietnamskiej w Stanach Zjednoczonych · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.