Po wyborach 1937 związał się z grupą Octaviana Gogi i wszedł do rządu jako minister spraw zagranicznych. Po ustanowieniu dyktatury królewskiej w Rumunii w lutym 1938 mianowany członkiem Najwyższej Rady Narodowej, a następnie ministrem sprawiedliwości w rządzie Gheorghe Tătărescu (1939-1940). Był uznawany za autora projektu konstytucji z 1938.
Na posiedzeniu Izby Adwokackiej w Bukareszcie (7 lutego 1937), któremu przewodniczył Micescu, zebrani prawnicy zdecydowali, aby nie przyjmować do Izby prawników pochodzenia żydowskiego. Po przejęciu władzy przez komunistów pozbawiony prawa wykonywania zawodu, a następnie aresztowany. 1 lipca 1948 Sąd w Bukareszcie skazał go na 20 lat więzienia. Zmarł w czasie odbywania kary w więzieniu Aiud, w wyniku zakażenia po wykonanej przez jednego z więźniów operacji prostaty.
Był trzykrotnie żonaty, miał troje dzieci.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci uczelni w Paryżu Kategoria:Ludzie urodzeni w Ploeszti Kategoria:Rumuńscy prawnicy Kategoria:Rumuńscy dyplomaci Kategoria:Rumuńscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Rumuńscy ministrowie sprawiedliwości Kategoria:Rumuńscy parlamentarzyści Kategoria:Rumuńskie ofiary prześladowań komunistycznych 1944–1989 Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1951 Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Rumunii) Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Bukareszteńskiego