W latach 1952–1961 pracował jako starszy asystent na Akademii Medycznej w Białymstoku, następnie był kierownikiem Powiatowej Poradni Przeciwgruźliczej w Ostrołęce (1961–1975), a w latach 1975–1978 ordynatorem Oddziału Pulmonologicznego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Ostrołęce. Od 1978 r. na emeryturze. Włożył ogromny wkład w walkę z gruźlicą. Był autorytetem w dziedzinie ftyzjatrii. Przy współpracy z WHO i UNICEF prowadził w połowie lat 60. Ośrodek Badań nad Gruźlicą. Opracował i opublikował 3 własne doniesienia naukowe związane z gruźlicą, a 3 kolejnych był współautorem. Angażował się w pracę Społecznego Komitetu do Walki z Gruźlicą i Chorobami Płuc w Warszawie – przez 2 kadencje był członkiem Komisji Rewizyjnej Zarządu Głównego tego Komitetu. Walcząc z chorobami płuc, był zwolennikiem miejskiej zieleni, skwerów i polskich lasów, zwanymi „Zielonymi Płucami”. Wolne chwile spędzał z rodziną i przyjaciółmi na spacerach w Parku Miejskim w Ostrołęce. Był inicjatorem upiększania parku i zieleni miejskiej.