Kilku pilotów na HD.2 ćwiczyło w Saint-Raphaël precyzyjne lądowanie i zaczepianie na krótkim betonowym pasie, nazywanym „korkiem od szampana”, wyposażonym w prymitywny przyrząd zatrzymujący składający się z drutów obciążonych workami z piaskiem. Dowódca eskadry, por. mar. Teste, zdołał uzyskać pozwolenie dowództwa na przeprowadzanie eksperymentów na zbudowanym specjalnie drewnianym pokładzie umieszczonym na nieukończonym pancerniku „Béarn”. 20 października 1920 roku Teste wystartował z Hyères i trzykrotnie z rzędu wylądował swoim HD.2 na zakotwiczonym w Tulonie „Béarnie”, a w następnych dniach Teste i inni piloci dokonali kolejnych lądowań na pancerniku na Hanriotach i Sopwithach; sukces ten ostatecznie przekonał Ministra Marynarki Wojennej do ukończenia „Béarna” jako lotniskowca.
Pozostałe HD.2 po instalacji podwozia kołowego służyły także w Escadrille C10 (do 1924 roku) i w szkole myśliwskiej (fr. Ecole de chasse). W oczekiwaniu na dostawę samolotów , które dostarczono dopiero w 1928 roku, szkoła otrzymała w 1926 roku osiem nowych HD.2, które były ostatnimi wyprodukowanymi maszynami tego typu.