pozycja zjazdowa, potocznie „jajo”), zastosowanie jak najbardziej gładkich i obcisłych strojów, najczęściej z lycry.
Skręty Techniki skrętów ewoluowały w ciągu ostatnich 150 lat, a równolegle z nimi techniki budowy nart, butów i wiązań narciarskich. Historycznie skręty w narciarstwie alpejskim rozwijały się w mniej więcej następującej kolejności: pług – pozwalał na skręcanie przez ześlizgiwanie dolnej narty (przy jeździe na nartach prostych). Dziś w pługu na nartach carvingowych wystarczy docisnąć (przenieść środek ciężkości na) nartę zewnętrzną, aby ta wycięła w śniegu łuk o zamierzonej długości, skręt telemarkowy po raz pierwszy zastosowany w 1868 roku przez norweskiego skoczka Sondre Norheima, ześlizg zastosowany w latach 90. XIX wieku przez wielkiego pioniera narciarstwa alpejskiego – Austriaka Mathiasa Zdarsky’ego, który również był konstruktorem pierwszych stalowych wiązań, będących prototypem nowoczesnego wiązania narciarskiego. Zdarsky ciągle używał jeszcze tylko 1 kijka narciarskiego, kristiania – (nazwa wzięta od dawnej nazwy Oslo), rozwinięcie skrętu ześlizgowego, skręt równoległy wprowadzony w latach 30. XX wieku przez Austriaka Mitcha Gilmana, pozwalający na uniknięcie zsuwania nart po stoku, skręt carvingowy – wykorzystujący łukowatą krzywiznę krawędzi nart.