Jerzy Teodor Duracz (ur. 8 września 1921, zm. 14 września 2011) – polski „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.
Życiorys W trakcie II wojny światowej pomagał w Warszawie ludności żydowskiej. W 1942 wstąpił do podziemnej Gwardii Ludowej (GL) i wkrótce zaprzyjaźnił się z żydowskimi członkami podziemia. W ramach swojej działalności podziemnej; Duracz wraz z Niutą Tajtelbaum prowadzili akcje bojowe na ulicach Warszawy, pomagali Żydom w getcie i uciekinierom po aryjskiej stronie miasta. Z czasem stał się znany jako „adres” prześladowanych Żydów. Oprócz znajdowania im kryjówek, Duracz dawał uchodźcom pieniądze i dostarczał im „aryjskie” dokumenty. Duracz, pełnił także funkcję kuriera pomiędzy uchodźcami a partyzantami w lesie, dowodził Izraelem Mączkowskim i jego bratem Natanem; do żydowskiego oddziału partyzanckiego działającego w lesie parczewskim (województwo lubelskie). W kwietniu 1943 Duracz brał czynny udział w powstaniu w getcie warszawskim, jako członek oddziału GL, który zaatakował pozycje SS. Po wojnie Duracz poślubił Anię Bailer, żydowską członkinię podziemia. W połowie kwietnia 1943 r. wszedł w kontakt z Izraelem i Natanem Maczkowskimi. Umieścił ich w mieszkaniu przy ul. Wiśniowej 25, gdzie przebywał już m.in.