Na krótko przed wyzwoleniem w lipcu 1944 r. Dudziec została ranna odłamkiem bomby i konieczna była amputacja nogi. Niestety Dudziec nigdy nie doszła do siebie po operacji, umierając w szpitalu. W swoich wspomnieniach żydowscy bojownicy lasów wileńskich, m.in. Abraham Sutzkewer i Rozhka Korczak, zeznali, że Jadwiga Dudziec była gorliwą katoliczką, której bohaterskie czyny inspirowane były niezachwianą wiarą religijną.
Jak wspominała po latach jej koleżanka, Wala Sulimowiczː „Jeździła do żydowskich oddziałów partyzanckich, woziła do Warszawy broń i dokumenty. Z którejś z tych podróży przywiozła z Warszawy wklejone w dno walizki kartki Kamieni na szaniec Aleksandra Kamińskiego. Pamiętam chwile podniecenia i wzruszenia, gdy wyjmowałyśmy ostrożnie te tajną, wstrząsająca lekturę”. Z kolei Gabriela Kosińska zeznałaː„Przypinając żółtą gwiazdę, wchodziła do getta, wyprowadzała młode Żydówki, by je ukryć na wsi. Ratowała też od zagłady małe dzieci. Jeśli się jej nie udało oddać komuś dziecka na wsi, kołatała do klasztoru ss. Szarytek przy ul. Subocz, które prowadziły Dom Sierot, i nigdy nie spotkała się tam z odmową”.Była też łączniczką Archidiecezji Wileńskiej z gettami na Wileńszczyźnie.