Jako członek Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej organizował także strajki robotników budowlanych, stolarzy i garbarzy, co przypłacił ośmioma procesami politycznymi.
W 1906 roku wrócił do kariery scenicznej i do 1909 roku występował w Teatrze Miejskim we Lwowie, z którym uczestniczył również w wyjazdach do Krakowa. We Lwowie rozpoczął również pracę pedagogiczną w miejscowym liceum muzycznym. W sezonie 1909/1910 był solistą i reżyserem w Teatrze Polskim w Poznaniu, gdzie wystawił po raz pierwszy w tym mieście Straszny dwór. W 1913 r. śpiewał podczas występów opery lwowskiej w Krakowie i jednocześnie objął klasę wokalną w krakowskim konserwatorium. Był jednym ze współtwórców Krakowskiego Towarzystwa Operowego (KTO) i reżyserował kilka przedstawień organizowanych przez KTO, m.in. Halkę oraz Verbum nobile, a także występował jako śpiewak. Podczas I wojny światowej występował pięciokrotnie w Mozarteum w Salzburgu. W 1918 r. stworzył w Krakowie chór Lutnia Robotnicza i był jego dyrygentem, a dwóch kolejnych latach reżyserował opery w Teatrze Powszechnym w Krakowie i często śpiewał na wyjazdowych koncertach, m.in. w Białej, Cieszynie i Gdańsku.