Leonard Lorentowicz (ur. 16 marca 1871 w Pabianicach, zm. 30 października 1951 w Ciechocinku) – polski ginekolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, twórca i prezes Towarzystwa Przyjaciół Ciechocinka.

Edukacja Ukończył gimnazjum w Piotrkowie. Studiował medycynę na uniwersytetach w Warszawie (1890-1894) i Juriewie (1895-1897). Dyplom lekarza uzyskał w 1897 r.

Kariera zawodowa W latach 1897–1900 pracował w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie. Następnie (lata 1901-1902) zdobywał doświadczenie klinikach zagranicznych (Francja, Austro-Węgry i Niemcy). W 1905 r. uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej jako lekarz wojskowy.  Od 1906 r. pracował w klinikach Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Szpitalu św. Ducha. W tym okresie zasłużył się jako organizator kursów anatomopatologicznych dla młodych lekarzy oraz pierwszych w zaborze rosyjskim bibliotek szpitalnych dla chorych. Pracował w klinikach Uniwersytetu Warszawskiego, jako ordynator kliniki chirurgicznej (1909-1912) a następnie ginekologicznej (1913-1914). W okresie I wojny światowej  służył w armii rosyjskiej jako ordynator szpitala wojskowego i lekarz pułkowy oraz działał społecznie jako prezes Związku Wojskowych Polaków w Borysowie (1917). Po zakończeniu wojny pracował ponownie w Szpitalu Św.