W 1970 na UJ otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk przyrodniczych, w 1973 został docentem w PIG, w 1980 mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1989 profesorem zwyczajnym.
Od 1954 pracował w Oddziale Karpackim PIG, będąc asystentem, od 1961 adiunktem, od 1963 samodzielnym pracownikiem naukowo-badawczym, w latach 1965–1978 kierownikiem Zakładu Geologii Karpat i Przedgórza, od 1966 do 1976 zastępcą kierownika Oddziału Karpackiego. Od 1977 do 2002 pracował w Instytucie Nauk Geologicznych UJ, którego od 1980 do 2000 był dyrektorem. Od 2002 do 2003 pozostawał profesorem UJ. Był profesorem wizytującym na Uniwersytecie w Neapolu (1983, 1984), na uniwersytetach w Palermo (1990, 1991), Benewencie i Budapeszcie.
Naukowo zajmował się badaniem geologii Karpat i orogenów alpejskich, tektoniką, litostratygrafią i geodynamiką Karpat fliszowych, ewolucją zapadliska przedkarpackiego, analizą basenów orogenicznych, paleogeografią, sedymentacją skał klastycznych, szczególnie fliszu, kartowaniem geologiczne.