Powracając do grupy ludzi otaczających władcę – za Sieciechem, w formie straży stoją rycerze Skarbimir i Żelisław, na prawo zaś od tej grupy znajduje się Magnus, były wielkorządca Wrocławia, uśmiechający się kpiąco na widok psa wyrywającego się spod kontroli giermka niosącego przy okazji poczęstunek dla przybyłych. Nieopodal stojący święty Otton ukazuje zasmucenie, interpretując wydarzenie jako podkopujące wiarę chrześcijańską. Stojący w pobliżu arcybiskup Marcin trzyma w rękach gotowy edykt, w którym owe zdarzenie już zostało pomyślnie opisane. Ponadto pojawiają się również pewne symboliczne aspekty pozytywnej zgody, opisane przez samego Jana Matejkę:
Pomyślność Żydom zapowiada powiew chorągwi, pod którą konwowujące rota jeszcze przychylniej z powrotem prowadzić ich będzie, chociaż jak w stolicy państwa Płocku, tak i na bogatem, choć słomą krytem Mazowszu po wiek XIII pozostać niedozwoli.
Historyczna akuratność Matejko przedstawił nam wydarzenie fikcyjne, nie będące w pełni udokumentowane historycznie.