Karol Żmij (ur. 31 lipca 1907 w Łące, zm. 4 października 1940 w KL Mauthausen-Gusen) – polski teolog, duchowny rzymskokatolicki.
Życiorys mały|Tablica upamiętniająca zamordowanych księży z diecezji katowickiej (w tym ks. Karola Żmija; po lewej stronie) wewnątrz archikatedry Chrystusa Króla w Katowicach (2024)
Urodził się 31 lipca 1907 roku w Łące koło Pszczyny w rodzinie rolnika Józefa i Katarzyny z d. Bartecka. Po ukończeniu szkoły powszechniej w wieku 12 lat wstąpił do Małego Seminarium Księży Misjonarzy w Krakowie. Opuścił je po dwóch latach – w 1922 roku, kontynuując naukę od drugiej klasy w nowopowołanym polskim gimnazjum w Pszczynie (późniejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego w Pszczynie), gdzie 7 maja 1929 roku zdał maturę.
Po maturze rozpoczął studia teologiczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, po których 24 czerwca 1934 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Najpierw został skierowany do posługi w parafii Matki Bożej Różańcowej w Chropaczowie, a od 10 listopada 1935 roku był wikarym w parafii św. Jana i Pawła Męczenników w Katowicach-Dębie. Z jego inicjatywy w dębskiej parafii założono kilka organizacji, tj.