została zaangażowana przez Riepina do tworzenia, wspólnie z Jeleną Kisielewą, dioramy przedstawiającej assambleję – spotkanie Piotra I z przyjaciółmi i współpracownikami. Dzieło to powstawało z okazji 200-lecia powstania Petersburga. Pod wpływem Ilji Riepina tworzyła w stylu realistycznym i przystąpiła do ruchu pieriedwiżników. Była autorką obrazów o tematyce historycznej i rodzajowej, jak również pejzaży, w tym widoków Petersburga oraz jej rodzinnej Besarabii.
W latach 1903–1906 podróżowała do Monachium, Paryża i Rzymu w celu dalszego rozwoju artystycznego.
W 1906 r. osiadła w Kiszyniowie. Nigdy nie wyszła za mąż. Pracowała jako prywatna nauczycielka rysunku, tworzyła dekoracje teatralne, ilustracje książkowe i grafiki. W latach 1910–1917 r. wystawiała swoje obrazy na Wystawie Niezależnych w Petersburgu. W tych też latach odwiedziła Grecję, Turcję, Syrię i ponownie Włochy. Podczas podróży powstały cykle pejzaży Konstantynopola i Damaszku. Pod wpływem podróży, zafascynowana sztuką europejską, odeszła od malarstwa realistycznego i zaczęła tworzyć w duchu symbolizmu i secesji. Była utalentowaną portrecistką.