Jan Matejko odzwierciedlił pogodny humor babińczyków i ich beztroskę poprzez tło, w którym znajduje się rozświetlony sad. Prawdopodobnie za model artyście posłużył jego własny sad przy dworku w Krzesławicach. W swojej estetyce Rzeczpospolita Babińska nawiązuje do humanistycznej kultury szesnastowiecznej, co współgra z czasem akcji obrazu. Umieszczanie scen typowych dla wnętrz w plenerze, takich jak bankiety, było popularnym zabiegiem we włoskim malarstwie renesansowym. Motyw zabawy i biesiady na łonie natury wywodzi się z gatunku literackiego, jakim jest sielanka, która została spopularyzowana w renesansowej Europie. Sięga ona korzeni literatury antycznej, co tłumaczy jej ważne miejsce w kulturze odrodzenia antyku – renesansie. W Polsce nie zabrakło rodzimych poetów idyllicznych, do których należał uczestnik spotkań babińskich – Jan Kochanowski. Sielanka jako świecki gatunek literacki wpisuje się w ideały wolności religijnej Rzeczypospolitej Babińskiej i podkreśla humanistyczną naturę ugrupowania. W oddaniu idyllicznego nastroju Republiki Babińskiej pomogła Matejce wiedza z zakresu literatury, historii Polski i malarstwa historycznego.