Piotr Górski (ur. 20 lutego 1843 w Sandomierzu, zm. 26 lipca 1930 w RadomiuEwa Kutyła, Najstarsze radomskie kościoły, Gmina Miasta Radomia, Radom, 2018, s. 24) – polski duchowny katolicki, protonotariusz apostolski, działacz patriotyczny i społeczny, renowator radomskich kościołów.
Życiorys W Sandomierzu ukończył szkołę elementarną, powiatową i seminarium duchowne. Święceń kapłańskich udzielił mu biskup Józef Juszyński 15 kwietnia 1866. Był wikariuszem przy katedrze sandomierskiej, a także w Opocznie. Od 1873 do 1889 był proboszczem w Wójcinie, a od 1899 w Wąchocku. 19 września 1903, już jako prałat, objął parafię św. Jana Chrzciciela w Radomiu i został dziekanem radomskim (podlegał mu m.in. ówczesny prefekt, Paweł Kubicki, przyszły biskup sandomierski). W 1908, mimo początkowej niechęci części wiernych, rozpoczął prace nad przebudową radomskiego kościoła farnego (autorem projektu był Józef Pius Dziekoński). Z czasem udało mu się zjednać do idei budowy mieszkańców Radomia, zwłaszcza robotników garbarskich i chłopów z okolicznych wsi. 13 listopada 1908 prywatnie poświęcił nowy, niedokończony obiekt, a 12 grudnia 1909 dokonano jego oficjalnego poświęcenia.