Wobec ataku władz państwowo-partyjnych na Kościół, organizowanych przeciw episkopatowi wieców i apeli z hasłem „Nie przebaczamy”, tak motywowała swoje działanie: Tymczasem ludzie najczęściej nawet nie wiedzieli, co było w tym liście. Znali go tylko z kilku wyrwanych z kontekstu słów, które cytowali komuniści. Chciałam, żeby ludzie dowiedzieli się, co tak naprawdę napisali biskupi.
Osadzona kolejno w Lublinie (28 października 1966–10 listopada 1966), Chełmie Lubelskim (10 listopada 1966–7 kwietnia 1967 i 4 kwietnia 1967–17 listopada 1967) oraz Krzywańcu (17 listopada 1967–2 czerwca 1968), długo opierała się zdjęciu habitu. Dopiero naczelnik zakładu w Krzywańcu rozkazał siłą przebrać ją w więzienny strój. Od kwietnia do lipca 1967 ze względu na zły stan zdrowia pozwolono jej na przerwę w odsiadywaniu wyroku. Kontynuowała wówczas pracę w bibliotece KUL.
Po zakończeniu wyroku Po wyjściu z więzienia pracowała m.in. jako katechetka we Wrocławiu, Garbowie, Poznaniu, Kielcach, Łodzi i Nowej Rudzie, gdzie w latach 1970–1976 była również przełożoną wspólnoty. W 1982 została delegatką inspektorialną ds. Byłych Wychowanek Salezjańskich i Stowarzyszenia Salezjanów Współpracowników.