Wśród prac publikowanych głównie w Labour Research i Labor Monthly, niekiedy pod pseudonimem Margaret Hudson, często pojawiają się tematy dotyczące warunków panujących w górnictwie.
W latach czterdziestych współpracuje z komunistyczną prasą, pod koniec dekady była autorem przemówień Harry'ego Pollitta. W latach 1945–53 była członkiem redakcji Modern Quarterly, w latach 1949–51 redagowała tygodnik World News and Views oraz jego literacki dodatek Daylight (1952–3).
Margot Heinemann popierała kierownictwo partii w przyjęciu sowieckiej polityki kulturalnej reprezentowanej przez Andrieja Żdanowa, zwaną żdanowszczyzną. W latach 1950–51, w polemice na łamach Modern Quarterly, stanęła po stronie Maurice’a Cornfortha, który rozpoczął atak na teorie estetyczne Christophera Caudwella. Margot Heinemann w niezachwianej proradzieckiej postawie miała wsparcie swojego partnera Johna Bernala, z którym związała się w 1949 r. Po urodzeniu ich córki Jane w 1953 r. Heinemann nie powróciła do pełnoetatowej działalności partyjnej.
W 1959 powróciła do nauczania, a od 1965 wykładała angielski na Goldsmiths' College w Londynie.