Według własnych świadectw brał udział w soborze Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1654 r. W 1657 r. ogłoszona została nominacja Pitirima na metropolitę biełgorodzkiego i obojańskiego, pierwszego ordynariusza nowo powołanej eparchii. Wiadomo jednak, że w lutym 1658 r. metropolita w dalszym ciągu przebywał w Moskwie i odprawiał nabożeństwa jako metropolita kruticki. Najprawdopodobniej oznacza to, że nigdy nie wyjechał do Biełgorodu, wbrew postanowieniom Synodu, lecz nie poniósł z tego tytułu kanonicznych konsekwencji (nominacja została cofnięta)Eparchia białogrodzka ostatecznie nie miała ordynariusza do 1667. Por. O. Kobiec, Biełgorodskaja i starooskolskaja jeparchija [w:] . Pitirim odmówił wyjazdu do Biełgorodu, nie chcąc rezygnować z zarządzania bogatą i położoną blisko Moskwy eparchią. Patriarcha Nikon czynił mu z tego tytułu wyrzuty, lecz bezskutecznie. Relacje z epoki opisują Pitirima jako człowieka pobożnego, nieangażującego się w wewnątrzcerkiewne konflikty, umiarkowanego w poglądach.