Opis obrazu Obraz przedstawia w charakterystycznym dla Matejki ujęciu rzutu perspektywicznego oraz kompozycyjnego postaci, swoją spersonalizowaną wizję wydarzenia legendarnego, jakim było wywołanie ducha zmarłej królowej Barbary Radziwiłłówny na życzenie Zygmunta Augusta. Całość rozgrywa się w mrocznej komnacie zamkowej, rozświetlonej światłem dwóch świec, wprowadzających nas w pewną wzniosłą nastrojowość. Na drugim planie, na osi centralnej, w fotelu usadowiony został Zygmunt August, którego zmarła ukochana ukazuje się po lewej stronie przy oknie. Zjawa Barbary, wywołana przez słynnego legendarnego czarownika Twardowskiego, znajdującego się po prawej stronie obrazu, który przedstawiony został z uniesioną w geście wykonania zaklęcia magicznego ręką i wzrokiem utkwionym w lustro odbijające sylwetkę Barbary, w lewej zaś ręce trzyma rozwartą księgę, a u jego stóp płonie kadzidło oraz leży trupia czaszka. Za fotelem króla widoczna jest postać jego zaufanego dworzanina, ukazującego mieszankę strachu tudzież ciekawości. Obraz stanowi manifest ideowy, za pomocą którego Matejko tworzył tradycję sztuki polskiej.