Zautomatyzowana Doświadczalna Kopalnia „Jan” miała dwa szyby: „Jan I” – szyb wydobywczy o średnicy tarczy 4,5 m i głębokości 332 m; posiadał samoobsługową maszynę wyciągową; w samym szybie znajdowały się dziesięciotonowe skipoklatki przeznaczone do transportu urobku oraz jazdy ludzi; zamontowany był też pomocniczy wyciąg awaryjny jednoklatkowy, „Jan II” - szyb wentylacyjny o średnicy tarczy 3,5 m i głębokości 155 m; wyposażony został w wentylator o wydajności 2,0-2,6 tys. m² powietrza na minutę.
Przy wykonywaniu nowych wyrobisk wykorzystano obudowę stalowo-betonową oraz obudowę kotwioną różnych typów. Na poziomie 290 m od szybu „Jan I” wykonano przekop główny, od którego poprowadzono wyrobiska udostępniające, prowadzące do dziewięciu pól eksploatacyjnych. Do podkładu 401 poprowadzono dwie powierzchnie i dwa chodniki wentylacyjne. Węgiel wybierano z granicy pola, z zawałem stropu, ścianami 1,2-1,7 m wysokości, 160 m długości i 1-1,5 tys. m wybiegu.