Został internowany w obozie w Nagykáta, skąd udało mu się uciec i 12 stycznia 1940 r. dotarł do Francji. Zdecydował się na wyjazd do Wielkiej Brytanii, 14 stycznia dopłynął do Southampton. Zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych i otrzymał numer służbowy RAF 780641. Trafił do bazy RAF Eastchurch, gdzie odbył szkolenie jako radiotelegrafista. 6 sierpnia 1940 r. odbył kurs w 4 Bombing and Gunnery School w West Freugh. 8 października został skierowany do 18 Operational Training Unit na kurs radiotelegrafistów. Od 12 listopada w bazie RAF w Bramcote brał udział w szkoleniu załóg dywizjonów 304 i 305. Po przeniesieniu do Bramcote 18 OTU służył w nim jako instruktor.
Złożył wniosek o przydział do dywizjonu bojowego. Jego prośba została pozytywnie rozpatrzona i został 15 sierpnia 1941 r. przydzielony do dywizjonu 301. W nocy z 13 na 14 września 1941 r. odbył pierwszy lot bojowy na bombardowanie Brestu. W następnych lotach bombardował Bremę oraz Kolonię. 12 lutego 1942 r. jego załoga wzięła udział w poszukiwaniu i atakowaniu niemieckich pancerników „Scharnhorst”, „Gneisenau” oraz „Prinz Eugen”, które przez kanał La Manche przedarły się na Morze Północne. W kolejnych lotach bombardował cele w Bremie, Essen, Oberhausen, Emden, Kolonii oraz Wilhelmshaven.