Otwarta zimą 79 konferencja w Pawilonie Białego Tygrysa Północnego Pałacu trwała kilka miesięcy, a jej rezultaty zostały oficjalnie przedstawione w Rozprawach z Pawilonu Białego Tygrysa (白虎议奏, Bohu yizou), które to dzieło posłużyło następnie jako podstawa do sporządzenia streszczenia zatytułowanego „Wyczerpujące Dyskusje” (白虎通義, Bohu tongyi). Ban Gu był odpowiedzialny za znaczną część pracy nad Wyczerpującymi Dyskusjami.
Według Tjan Tjoe Soma Konferencja w Pawilonie Białego Tygrysa, której przewodził sam cesarz, miała na celu całościową rewizję klasyków i ich interpretacji. Cesarz, ze względu na swoją sakralną pozycję wyniesiony ponad zwykłych uczonych, miał tym samym położyć kres sporom pomiędzy zwolennikami Nowego i Starego Tekstu. Jednocześnie Tjan Tjoe Som zauważa jednak, iż zachowany tekst Bohu Tong odzwierciedla niemal w całości nauczanie Szkoły Nowego Tekstu. Być może mamy tutaj do czynienia z pewnymi późniejszymi interpolacjami czy wręcz fałszerstwami, nie zmienia to jednak faktu, iż Szkoła Nowego Tekstu utrzymała swoją dominację aż do końca epoki Han, „chociaż najbardziej energiczni i pełni wyobraźni uczeni należeli do tradycji Starego Tekstu”.