W latach 1946–1947 był wikariuszem w parafii Wiązownica i równoczesnym administratorem excuriendo w parafii Mołodycz i parafii Radawa. Był to trudny i niebezpieczny czas na terenach zagrożonych przez bandy ukraińskie. W lipcu 1947 roku w obawie przed aresztowaniem wyjechał z Wiązownicy. W latach 1947–1948 był wikariuszem w parafii Frysztak, a w latach 1948–1949 w parafii Niewodna.
W 1949 roku w obawie przed aresztowaniem zmienił nazwisko na Zborowski, ale nie udało się zmylić komunistycznych władz bezpieczeństwa. 25 maja 1949 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. Oskarżono go o przynależność do „przestępczego związku pod nazwą NSZ […], usiłującego przemocą zmienić ustrój państwa Polskiego”. Po pokazowym procesie sądowym, 4 stycznia 1950 roku wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Rzeszowie został skazany na karę 10 lat pozbawienia wolności oraz utratę praw publicznych na cztery lata i przepadek mienia. Początkowo był osadzony w więzieniu na zamku rzeszowskim, a od 31 maja 1950 roku we więzieniu we Wronkach. 12 marca 1955 roku na mocy amnestii, najpierw zmniejszono orzeczoną karę do sześciu lat i ośmiu miesięcy, a już miesiąc później 5 kwietnia Wojskowy Sąd Rejonowy w Krakowie wydał wyrok o warunkowym zwolnieniu.