Przyczyny W latach 1427–1431 współpraca poszczególnych odłamów husyckich doprowadziła do ustabilizowania się władzy w Czechach. W tym czasie husyci pod wodzą Prokopa Wielkiego rozpoczęli wyprawy na terytoria wroga, zwłaszcza do krajów sąsiadujących z krajami korony czeskiej, Austrią, niemiecką częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego i Górnymi Węgrami. Głównymi celami tych kampanii było szerzenie idei husyckich za granicą, a przede wszystkim zdobycie łupów na coraz kosztowniejsze utrzymanie wojsk polowych. Z biegiem czasu husyccy „boży bojownicy” zaczęli zmieniać się w zwykłych najemników, którzy nie walczyli już o pierwotne ideały, ale za żołd. Zła pogoda i następujące po niej katastrofalne nieurodzaje w całych Czechach na początku lat trzydziestych XV wieku jeszcze bardziej zwiększyły zapotrzebowanie na wojska polowe w celu zapewnienia aprowizacji i żołdu poza terytorium Królestwa. Najlepszą opcją wydawało się opuszczenie kraju i udanie się na rejzę poza terytorium Czech.