Całe szkolne życie oparte było na samorządzie, do którego na równych prawach należeli nauczyciele i uczniowie.
W latach 1901–1902 odbyła podróż do Czech, Niemiec, Danii, Szwecji i Belgii w celu zapoznania się z programami oraz metodami kształcenia i wychowania na uniwersytetach ludowych w szkołach rolniczych. Po powrocie do kraju była od 1903 współorganizatorką a następnie kierowniczką kursów ochroniarskich w „Mariadwinku” pod Warszawą.
W 1904 przybyła na Kujawy. Tu w Kruszynku, w majątku Ireny Haackowej, z jej inicjatywy, powstała szkoła dla dziewcząt-przyszłych dobrych gospodyń. Uczennice przyswajały wiedzę z zakresu racjonalnego żywienia, szycia, tkactwa, uprawy roli i chowu zwierząt. W utworzonej na miejscu ochronce, wychowanki zdobywały umiejętności pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym. Ciekawą formą kształcenia były wycieczki do pobliskich zakładów pracy, wycieczki po kraju, a nawet wyjazdy za granicę. W szkole dużą uwagę zwracano na wychowanie estetyczne. Jako jedna z czołowych działaczek oświatowych skupionych wokół „Zarania”, położyła zasługi w wypracowaniu nowych programów nauczania i koncepcji szkolnictwa ludowego. Pomagała w organizacji innych szkół typu pszczelińskiego: w Sokołówku i GołotczyźnieWładysława Głodowska-Sampolska, Czerwone zorze. Wspomnienia. Książka i Wiedza 1965, s.