Podczas II wojny światowej występowała dla żołnierzy Wojska Polskiego na Bliskim Wschodzie, prowadziła też klasę fortepianu w szkole Młodszych Ochotniczek w Palestynie. W 1943 roku osiadła na stałe w Londynie. Występowała na rzecz inwalidów wojennych, w 1946 roku dała koncert na pierwszym powojennym kongresie naukowym na Sorbonie. W 1951 roku założyła w Londynie polską szkołę muzyczną im. Fryderyka Chopina, a w 1960 roku Stowarzyszenie Polskich Artystów Muzyków Zagranicą. Z jej inicjatywy powołano Instytut Chopina (1961), a w 1963 roku odbył się Międzynarodowy Konkurs Chopinowski dla krajów Wspólnoty Brytyjskiej. W 1964 roku zorganizowała cykl koncertów „Szlakami Chopina”, odbywający się w Anglii, Szkocji i Paryżu. Doprowadziła do odsłonięcia w 1975 roku pomnika Chopina przed londyńskim Royal Festival Hall. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Była propagatorką muzyki Fryderyka Chopina. Publikowała artykuły w pismach polskich i zagranicznych, w 1943 roku na łamach „Studiów irańskich” ogłosiła rozprawę o muzyce irańskiej, przetłumaczoną później na francuski i perski. Wspomagała młodych muzyków w koncertach i uzyskaniu zezwolenia na pobyt w Anglii.