Duży wpływ na twórczość Pameli Hinkson miała I wojna światowa i powstanie wielkanocne. H. G. Wells we wstępie do swojej powieści Pan Britling widzi na wskroś (1916) opisuje rozmowę, którą odbył z Pamelą, gdy miała 12 lat, odważnie wyjaśniającą mu „kwestię irlandzką”. Rodzice wysłali ją do szkoły z internatem w hrabstwie Wicklow w nadziei, że oderwie ją to od ponurych zajęć i nieobecności jej braci służących w armii brytyjskiej. Doświadczenia te miały wpływ na dwie wczesne powieści, The Victors (1925) i Harvest (1926), napisane pod pseudonimem „Peter Deane”. Maskując swoją tożsamość, uniknęła ryzyka dyskredytacji jej twórczości ze względu na płeć i brak bezpośredniego doświadczenia wojny. Później przez trzydzieści lat pisała pod własnym nazwiskiem.
W przeciwieństwie do bliskich relacji z matką, niewiele łączyło ją z ojcem. Poza ukochanym bratem Gilesem Aylmerem (1899–1957), korespondentem The Times w Buenos Aires i Santiago, Pamela nigdy nie spotkała mężczyzny odpowiadającego jej wzniosłym ideałom.